ТЛУМАЧЭНЬНЕ ПАРЭМІЙ НА ХРОСТ ГОСПАДА НАШАГА ІСУСА ХРЫСТА

На першай гадзіне

Разьвесяліцца пустыня і сухая зямля, і зарадуецца краіна ненаселеная і расквітнее як нарцыс; цудоўна будзе цьвісьці і радавацца, будзе ўрачысьціцца і сьвяткаваць; слава Лівана дасца ёй, хараство Карміла і Сарона; яны ўбачаць славу Госпада, веліч Бога нашага. Умацуйце аслабелыя рукі, і ўцьвердзіце калені дрыготкія; скажэце нясьмелым душою: будзьце цьвёрдыя, ня бойцеся; вось Бог ваш, прыйдзе помста, адплата Божая; Ён прыйдзе і збавіць вас. Тады адамкнуцца вочы сьляпых, і вушы глухіх расчыняцца. Тады кульгавы падхопіцца, як алень, і язык нямка засьпявае; бо праб'юцца воды ў пустыні і ў стэпе патокі. ператворыцца прывід водаў у возера, і спрагненая зямля - у крыніцы водаў; у жытлішчы шакалаў, дзе яны спачываюць, будзе месца пад трысьнёг і чарот. І будзе там вялікая дарога, і шлях па ёй назавецца шляхам сьвятым; нячысты ня будзе хадзіць па ім; але ён будзе ім адным. Хто пойдзе гэтым шляхам, нават і нявопытныя, не заблудзяцца. Ільва там ня будзе, і драпежны зьвер ня ўзыдзе на яго; яго ня знойдзецца там, а хадзіцьмуць адкупленыя. І вернуцца збаўленыя Госпадам, прыйдуць на Сіён з радасным гоманам; і радасьць вечная будзе над галавою ў іх; яны знойдуць радасьць і весялосьць, а смутак і зітханьне адыдуць.

Іс 35:1 – 10

АБ ВЕРЫ (АДНОСНА РАДАВОДУ ХРЫСТА)

мітрапаліт Антоні (Суражскі)

У імя Айца, і Сына, і Сьвятога Духа.

У гэту нядзелю і ў надыходзячыя дні усё кажа нам пра веру, як яе вызначае Апостал у 11 частцы Пасланьня да жыдоў: вера — гэта упэўненасьць у рэчах нябачных, унутраная упэўненасьць, цьвёрдая упэўненасьць, якая дазваляе жыць згодна з тым, на што спадзяесься і чаго чакаеш, і жыць для таго, што будзе.

Радавод Хрыста кажа менавіта аб гэтым. Незьлічоныя імёны, якія цяпер чыталіся, імёны тых, якія нават і не увайшлі ў летапіс, гэта імёны тых людзей, якія з тысячагодзьдзя ў тысячагодзьдзе, са стагодзьдзя ў стагодзьдзе чакалі прыходу Хрыста; чакалі ва упэўненасьці, што слова Боскае, абяцаньне Боскае праўдзіва, што яно спраўдзіцца і прыйдзе час, калі зь намі будзе Бог, калі Бог Нябесны, Таямнічы, Неспасьціжны, Нябачны раптам, цудам, зробіцца бачным, блізкім, родным, сваім, застаючыся адначасова тым, чым Ён першапачаткова быў: Богам, Якога нельга ніякім імем назваць, Якога нават пазнаць нельга інакш, як ушаноўваючы Яго і адкрываючыся Ягонаму Адкрыцьцю.

АБ ЧЫТАНЬНІ СЬВЯТЫХ АЙЦОЎ

сьвяціцель Ігнацій Брянчанінаў

Гутарка і супольнасьць блізкіх вельмі дзейнічае на чалавека. Гутарка і знаёмства зь навукоўцамі паведамляе шмат зьвестак, з паэтам — шмат узьнёслых думак і адчуваньняў, зь вандроўцам — шмат ведаў пра краіны, аб норавах і звычаях народных. Відавочна: гутарка і знаёмства са сьвятымі паведамляюць сьвятасьць. “Зь літасьцівым Ты літасьцівы, з чалавекам шчырым — шчыры, з чыстым — чысты” (Пс. 17:26 – 27)

З гэтага часу, падчас кароткага зямнога жыцьця, якое Пісаньне не назвала нават жыцьцём, а вандроўкай, пазнаёмся са сьвятымі. Ты жадаеш належаць на небе да іх супольнасьці, жадаеш быць удзельнікам іх асалоды? — з гэтага часу паступі ў зносіны зь імі. Калі выйдзеш з храму цела, — яны прымуць цябе да сябе, як свайго знаёмага, як свайго сябра (Лк. 16:9).

Няма бліжэй знаёмства, няма цясьней сувязі, як сувязь адзінствам думак, адзінствам пачуваньняў, адзінствам мэты (1 Кар. 1:10).

Дзе аднадумства, там абавязкова і аднадушнасьць, там абавязкова адна мэта, аднолькавы посьпех у дасягненьні мэты.

Засвой сабе думкі і дух сьвятых Айцоў чытаньнем іх твораў. Сьвятыя Айцы дасягнулі мэты: выратаваньня. І ты дасягнеш мэты па натуральным ходзе рэчаў. Як аднадумны і аднадушны сьвятым Айцам, ты выратуесься.

Неба прыняло ў свае добрае улоньне сьвятых Айцоў. Гэтым яно засьведчыла, што думкі, пачуваньні, дзеі сьвятых Айцоў прыемны яму. Сьвятыя Айцы выказалі свае думкі, сваё сэрца, выяву сваіх дзеяньняў у сваіх творах. Значыць: якое дакладнае кіраўніцтва да неба, засьведчанае самім небам, — творы Айцоў!

Пісаньні сьвятых Айцоў усё складзены па выкліканьні ці пад уплывам Сьвятога Духа. Цудоўная ў іх згода, цудоўнае памазаньне! Які кіруецца імі мае, без усялякага сумневы кіраўніком Сьвятога Духа.

Усе воды зямлі сьцякаюцца ў акіян, і, можа быць, акіян служыць пачаткам для усіх вод зямных. Творы Айцоў злучаюцца усё ў Эвангельлі; усё хіляцца да таго, каб навучыць нас дакладнаму выкананьню запаветаў Госпада нашага Ісуса Хрыста; усіх іх і крыніца і канец — сьвятое Эвангельле.

Не зьлічы для сябе дастатковым чытаньне аднаго Эвангельля, без чытаньня сьвятых Айцоў! Гэта — думка ганарлівая, небясьпечная. Лепш хай прывядуць цябе да Эвангельля сьвятыя Айцы, як умілаванае сваё дзіцё, якое атрымала папярэдняе выхаваньне і адукацыю праз іх творы.

Шматлікія, усё, якія адпрэчылі вар'яцкі, пыхліва сьвятых Айцоў, што прыступілі непасрэдна, са сьляпою дзёрзкасьцю, зь нячыстым розумам і сэрцам да Эвангельля, упалі ў згубную памылку. Іх адпрэчыла Эвангельле: яно дапускае да сябе адных пакорлівых.

Чытаньне твораў айцоў — бацька і цар усёй дабрадзейнасьці. З чытаньня твораў айцоў навучаемся праўдзіваму разуменьню Сьвятога Пісаньня, веры правай, жыцьця па запаветах эвангельскім, глыбокай пашане, якая павінны мець да эвангельскіх запаветаў, словам сказаць, — выратаваньню і хрысьціянскай дасканаласьці.

Чытаньне твораў айцоў, па зьмяншэньні Духоўных настаўнікаў, зрабілася галоўным кіраўніком для ахвотнікаў выратавацца і нават дасягнуць хрысьціянскае дасканаласьці (Звг. Ніл Сорскі. Правіла).

Кнігі сьвятых Айцоў, па выразе аднаго зь іх, падобныя люстэрку: гледзячы на іх уважліва і часта, душа можа убачыць усе свае недахопы.

Ізноў — гэтыя кнігі падобныя багатаму збору мэдычных сродкаў: у ім душа можа падшукаць для кожнага са сваіх хвароб выратавальнае вылячэньне.

Казаў сьвяты Епіфан Кіпрскі: “Адзін позірк на сьвятыя кнігі узбуджае да набожнага жыцьця” (Алфавітны Патэрык).

Чытаньне сьвятых Айцоў павінна быць стараннае, уважлівае і сталае: нябачны вораг наш, які ненавідзіць голас сьцьвярджэньня (Прыпавесьці.11:5), ненавідзіць асабліва, калі гэты голас зыходзіць ад сьвятых Айцоў. Гэты голас выкрывае падкопы нашага ворага, яго хітрасьць, адкрывае ягоныя сеткі, ягоныя дзеі: і таму вораг узбройваецца супраць чытаньня сьвятых Айцоў рознымі ганарлівымі і бруднымі намерамі, імкнецца увесьці падзьвіжніка ў мітусьлівыя апекі, каб адцягнуць яго ад выратавальнага чытаньні, змагаецца зь ім засмучэньнем, нудою, няпамятлівасьцю. З гэтага змаганьня супраць чытаньня сьвятых Айцоў, мы павінны зразумець, якая выратавальная для нас зброя, гэтулькі ненавіднае ворагам. Моцна клапоціцца вораг пра тое, каб вырваць яго з рук нашых.

Кожны абяры сабе чытаньне Айцоў, якое адпавядае свайму ладу жыцьця. Пустэльнік хай чытае Айцоў, якія адпавядаюць свайму ладу жыцьця; манах што жыве ў манастыры, — Айцоў, якія напісалі навучаньні для манаскіх сьцен; хрысьціянін, што жыве пасярод сьвету, — сьвятых Айцоў, якія прамовілі свае павучаньні наогул для усяго хрысьціянства. Кожны, у якім бы званьні не быў, пачэрпай багатае навучаньне ў твораў Айцоў.

Абавязкова трэба чытаньне, якое адпавядае ладу жыцьця. Інакш будзеш напаўняцца думкамі, хоць і сьвятымі, але невыканальнымі самой справай, узбуджальнымі бясплодную дзейнасьць толькі ва уяўленьні і жаданьні; справы набожнасьці, годныя твайму ладу жыцьця, будуць высьлізгваць з рук тваіх. Мала таго, што ты зробісься бясплодным летуценьнікам,— думай твае, знаходзячыся ў няспыннай супярэчнасьці з колаў дзеяньняў, будуць абавязкова нараджаць у тваім сэрцы зьбянтэжанасьць, а ў паводзінах нявызначанасьць, цяжкія, шкодныя для цябе і для блізкіх. Пры няправільным чытаньні Сьвятога Пісаньні і сьвятых Айцоў, лёгка можна ухіліцца зь выратавальнага шляху ў непраходныя нетры і бяздоньні, што і здарылася са шматлікімі. Амін.

АДЫХОДЗЯЧЫ АД БОГА, ЧАЛАВЕК АДЧУВАЕ ПЯКЕЛЬНУЮ ПАКУТУ

сьвяты Паісій Сьвятагорац

Я не памятаю дня, у які не адчуваў бы боскага суцяшэньня. Перапынкі часам бываюць, і тады я пачуваюся дрэнна. Такім чынам, я ў стане зразумець, наколькі дрэнна жыве большасьць людзей. Яны адышлі ад Бога і таму пазбаўлены боскага суцяшэньня. Чым далей чалавек адыходзіць ад Бога, тым яму цяжэй. А калі мець Бога, то можна не мець нічога больш — і нічога больш не жадаць. Уся справа ў гэтым. Калі ж у чалавека ёсьць усё, але няма Бога, то ён выпрабоўвае унутраныя пакуты. Таму, наколькі можна, нам неабходна наблізіцца да Бога. Толькі каля Бога чалавек знаходзіць радасьць — сапраўдную, вечную. Жывячы удалечыні ад Салодкага Ісуса, мы п'ЁМ горкую чару. Калі стары чалавек робіцца чалавекам — сынам царскім, ён сілкуецца боскай асалодай, нябеснай саладосьцю і перажывае райскае вясельле, ужо ў гэтым жыцьці збольшага адчувае райскую радасьць. Ад меншай райскай радасьці чалавек кожны дзень пераходзіць да большай і большай. Ён задаецца пытаньнем: “Няўжо ў раі ёсьць штосьці вышэй таго, што я перажываю цяпер?” Ён перажывае такі стан, што не можа займацца ніякай справай. Ад гэтай боскай цеплыні і саладосьці ягоныя ногі хіляцца ў каленах, нібы сьвечкі. Яго сэрца захлынаецца, трапеча ад радасьці, жадае прадраць тонкую гліняную перагародку грудной клеткі і паляцець — таму што зямля і усё зямное здаюцца сэрцу нічога не каштуючымі дробязямі.

ПАСЬЛЯ КАЛЯДАЎ

мітрапаліт Антоні (Суражскі)

У імя Айца, і Сына, і Сьвятога Духа.

Уяўленьнем мы уяўляем сябе дзьве тысячы гадоў назад. Якое цудоўнае пачуцьцё павінна напаўняць нас: ужо цэлы тыдзень, што сьвет зрабіўся іншым! Сьвет, які тысячагодзьдзямі быў, як страчаная авечка, зараз зрабіўся, як авечка здабытая, паднятая на плечы Сынам Божым, Які стаў Сынам чалавечым. Непраходная прорва, якую грэх праклаў паміж Богам і чалавекам, зараз хоць бы першапачаткова пераадолена: Бог увайшоў у гісторыю, Сам Бог зрабіўся чалавекам, Бог увасобіўся ў цела, і усё бачнае, тое, што па нашай сьлепаце уяўляецца нам мёртвай, інэртнай матэрыяй, можа пазнаць сябе ў славе ў Ягоным уласным целе. Здарылася нешта небывалае, і сьвет ужо не той, што раней.

СЛОВА НА АБРАЗАНЬНЕ ГОСПАДА

сьвяціцель Зьміцер Растоўскі

Гасподзь наш Ісус Хрыстос, па заканчэньні васьмі дзён ад нараджэньня, зрабіў ласку прыняць абразаньне. Зь аднаго боку Ён прыняў яго для таго, каб выканаць закон: “Ня думайце, што Я прыйшоў парушыць закон, альбо прарокаў: не парушыць прыйшоў Я, а зьдзейсьніць” (Мц. 5:17); бо Ён падпарадкоўваўся закону, каб вызваліць ад яго тых, хто знаходзіўся ў рабскім падначаленьні яму, як кажа апостал: “Бог паслаў Сына Свайго (Адзінароднага), Які нарадзіўся ад жанчыны і хадзіў пад законам, каб адкупіць падзаконных, каб нам атрымаць усынаўленьне” (Гал. 4:4 – 5). Зь іншага боку, Ён успрыняў абразаньне для таго, каб паказаць, што Ён прыняў сапраўды цела чалавечае, і каб загарадзіліся ерэтычныя вусны, казаўшыя, што Хрыстос не прыняў на Сябе праўдзівага цела чалавечай, але нарадзіўся толькі прывідна.

СЛОВА КІРАЎНІКА ЎКРАІНСКАЕ АЎТАКЕФАЛЬНАЕ ПРАВАСЛАЎНАЕ ЦАРКВЫ, СЬВЯЦЕЙШАГА МІТРАПАЛІТА КІЕЎСКАГА І ЎСЁЙ УКРАІНЫ МЯФОДЗІЯ, У ДЗЕНЬ САБОРУ ЎСЯСЬВЯТОЙ БАГАРОДЗІЦЫ

У імя Айца, і Сына, і Сьвятога Духа!

“Птушкі маюць гнёзды, лісы – норы, а Сыну Чалавечаму няма дзе прыхіліць галаву” – у такім становішчы знаходзіцца і наша Царква. Царква ўкраінскага народу, які на Ўкраіне не мае дзе галаву прыхіліць.

Адзін зь архірэяў, у час кіраваньня папярэдняе ўлады скардзіўся, што іх уціскаюць. І тады ўладыка Філарэт маўчаў. Цяпер жа ўладыка Філарэт дзе толькі можа лямантуе, што яго перасьледуюць. Наша ж Царква пры любой уладзе ніколі не мела там на версе, на ўладным Алімпе, тых, хто жадаў бы падзяліць надзеі нашага веруючага народу. Мы заўсёды знаходзімся ў тым становішчы, аб якім гасподзь казаў: “Мяне гналі – і вас будуць гнаць. Але Мяне слухалі – і вас будуць слухаць”.

АКАФІСТ НАРАДЖЭНЬНЮ ХРЫСТОВАМУ

Кандак 1

Абраўшы ад усіх радоў найчыстую Анёльскую Дзеву і ад яе нарадзіўшыся ў плоці Хрыстос Бог наш; словы ўдзячнасьці прыносім Табе, слугі Твае, Уладыка. Ты ж, як маючы міласэрнасьць невымоўную, ад усіх бед вызвалі сьпяваючых: Ісус, Сын Боскі, увасобіўшыся дзеля нас, слава Табе.

Ікас 1

Анёлаў шматлікі хор сабраўся ў Бэтлееме, бачыць неспасьціжнае Нараджэньне, і бачыўшы свайго Творцу, у ясьлях ляжачага, зьдзівіліся! І са страхам набожным ахінутыя, Народжанага і Нарадзіўшую ў цудоўнай набожнасьці шануючы, сьпявалі так:

Слава Табе, Сын Боскі, раней стагодзьдзя ад Айца народжаны; слава Табе, зь Айцом і Духам усё стварыўшаму.

Слава Табе, выратаваць гінуўшых прыйшоўшы; слава Табе, нават да выявы слугі сышоўшы.

Слава Табе, Знайшоўшы заблукаўшых; слава Табе, рай, злачынствам зачынены, зноў адчыніўшы.

Слава Табе, род чалавечы невымоўна ўпадабаўшаму; слава Табе, на зямлі батлейку Неба паказаўшы.

Слава Табе, нарадзіўшую Цябе Дзеву, Пасад херувімскі паказаўшаму.

Ісус, Сын Боскі, увасобіўшыся дзеля нас, слава Табе.

НЯДЗЕЛЯ ПАСЬЛЯ КАЛЯД

мітрапаліт Антоні (Суражскі)

У імя Айца, і Сына, і Сьвятога Духа.

Усё жыцьцё Хрыста была бітвай са сьмерцю. Ён нарадзіўся несьмяротным у жыцьцё сьмяротнае, у сьвет сьмерці. Ён жыў, узыходзячы паступова да хроснай сьмерці Сваёй. У першыя дні Яго нараджэньня сьмерць падняла свой сьцяг і загубіла немаўлятаў, першых пакутнікаў, устаўшых каля пасаду Гасподняга. І на працягу усёй гісторыі Царквы так і ішло, што сьмерць атачала усякае нараджэньне да вечнага жыцьця. Хрыстос схапіўся са сьмерцю і перамог. Праз Яго увасабленьне неўміручасьць увайшла ў наш створаны сьвет: зямное злучылася зь нябесным, вечнае ужо дзейнічае і сьвяткуе ў часе. Гэта наша зямля, гэты наш бачны сьвет ужо прылучыліся вечнай сваёй славе. Увасабленьнем Хрыста, ператварэньнем Яго цела, ушэсьцем, а таксама і найвялікім дарункам, які Ён нам пакінуў, — таямніцамі Царквы, дзе часавае ахопліваецца вечным, дзе хлеб і віно робіцца Целам і Крывёй Хрыста, дзе ужо зараз мы бачым, выпрабоўваем то, чым стварэньне зробіцца, калі яно адкрыецца ў славе. І вялікая слава адкрыецца тады, таму што зараз вечнасьць прысутнічае схаваным, а тады адкрыецца яна ва усёй сіле і ва усім зьзяньні.

ПАДАНЬНЕ АБ УЦЁКАХ УСЯЧЫСТАЕ ДЗЕВЫ БАГАРОДЗІЦЫ З БОГАНЕМАЎЛЁМ У ЕГІПЕТ

Памяць 26 сьнежня

Пасьля таго, як вешчуны сышлі з Бэтлеему, Анёл Гасподні ў сьне зьявіўся Іосіфу, загадваючы яму, каб ён разам зь нованароджаным немаўлём Ісусам Хрыстом і Матэрыю Яго, Чысьцюткаю Дзеваю Марыяю, бег у Егіпет і заставаўся там датуль, пакуль яму загадана будзе адтуль вярнуцца, бо Ірад жадае шукаць Немаўля, каб загубіць Яго. Іосіф, устаўшы, узяў Немаўля і Маці Ягоную ноччу і пайшоў у Егіпет. Але спачатку, перш уцёкаў сваіх туды, ён выканаў у храме Салямонавым усё, што вызначана было па законе Госпада, бо дні ачышчэньня Усячыстае і Бязгрэшнае Боскае Маці ужо наступілі, і ў тым храме сустрэлі Госпада нашага старац Сімеон і Ганна прарочыца. Потым, выканаўшы ўсё, што вызначана было ў законе, Іосіф пайшоў у Назарэт, у дом свой. Бо так кажа сьвяты Лука: “І калі яны зрабілі ўсё паводле закона Гасподняга, вярнуліся ў Галілею, у горад свой Назарэт” (Лк. 2:39). Адгэтуль відавочна, што яны не адразу накіраваліся з Бэтлеем да Егіпет, але спачатку пайшлі ў храм Гасподні, затым у Назарэт і, нарэшце, у Егіпет. Пра тое сьведчыць і сьвяты Феафілакт у тлумачэньні на Эвангеліста Мацьвея, калі піша так: “Пытаньне: Як гэта кажа Эвангеліст Лука, што Гасподзь адышоў у Назарэт па сканчэньні 40 дзён па нараджэньні Сваім і пасьля грамніц Сваіх старцам Сімяёнам? А тут сьвяты Мацьвей кажа, што ён прыйшоў у Назарэт ужо па вяртаньні зь Егіпет? Адказ: Ведай, што Эвангеліст Лука згадвае пра тое, пра што прамаўчаў Эвангеліст Мацьвей, менавіта — што Гасподзь (кажа Лука) па нараджэньні Сваім пайшоў у Назарэт. А Мацьвей кажа пра тое, што здарылася ужо пасьля таго, менавіта: як наш Гасподзь уцякаў ў Егіпет і як, па вяртаньні адтуль, ізноў пайшоў у Назарэт. Наогул Эвангелісты не супярэчаць адзін аднаму, але толькі Лука кажа пра уход Хрыста з Бэтлеему ў Назарэт, а Мацьвей апавядае пра Ягонае вяртаньне ў Назарэт зь Эгіпту”. Такім чынам, па выхаду з храму Гасподняга, сьвятыя падарожнікі спачатку адправіліся ў Назарэт і неадкладна зрабілі распараджэньне адносна свайго дому, а затым, захапіўшы усё патрэбнае для вандраваньня, пасьпешна, уначы (каб найблізкія суседзі не пазналі гэтага) накіраваліся па дарозе да Егіпет. Пры гэтым яны узялі зь сабою, для слугаваньня, і Якава, старэйшага сына Іосіфа, названаю пасьля братам Гасподнім, што відаць зь царкоўнага сьпеву на 23—це кастрычніка, дзе сьпяваецца так: “брат апынуўся, вучням і сьведкам Боскіх таямніц, уцякаючы зь Ім, і ў Эгіпце быўшы зь Іосіфам”. Адгэтуль відавочна, што і Якаў спадарожнічаў сьвятому сямейству на шляху ў Егіпет, служачы яму падчас вандраваньня. А уцякаў Гасподзь у Егіпет часткова для таго, каб паказаць, што Ён ёсьць праўдзівы чалавек увасоблены, а не дух і прывід (на што паказвае сьвяты Яфрэм, у слове на Перамяненьня, калі кажа: “Калі б Ён не быў плоцьцю, то тады з Кім жа бег Іосіф у Егіпет”); а часткова для таго, каб навучыць нас бегчы ад гневу і лютасьці чалавечай, а не з гонарам пярэчыць ім. Так тлумачыць і Залатавуст: “У сваіх уцёках, — казаў ён, — Гасподзь навучае нас даваць месца лютасьці, г.зн. уцякаць ад чалавечай лютасьці. І калі Усемагутны бяжыць, то мы, ганарлівыя, навучаемся гэтым не падвяргаць сябе небясьпецы”. Мэта уцёкаў Госпада ў Егіпет і тая, каб ачысьціць Егіпет ад ідалаў і, як кажа сьвяты папа Леў, каб не без гэтай краіны, у якой у першы раз праз ахвяраваньня ягня быў паказаны правобраз выратавальнага знаку крыжа і вялікдзень Гасподні, — рыхтавалася таямніца найсьвятой ахвяры. Таксама і каб спраўдзілася наступнае прароцтва Ісаі: “Гасподзь сядзіць на воблаку лёгкім і прыбывае ў Егіпет. І затрымцяць ад аблічча Яго ідалы Егіпецкія, і сэрца Егіпта растане ў ім” (Іс. 19:1). У гэтым месцы пад воблакам сьвяты Амуросій разумее Усячыстую Дзеву, Якая прынесла на руках Сваіх Госпада ў Егіпет, і упалі ідалы эгіпэцкіх богаў. Тое воблака, Усячыстая Дзева, — лёгкае, бо, Яна не абцяжарана ніякім цяжарам якога—небудзь граху ці цялеснай пажадлівасьці і пазнаньня шлюбу.