НЯДЗЕЛЯ ПРАД НАРАДЖЭНЬНЕМ ХРЫСТОВЫМ

мітрапаліт Антоні (Суражскі)

У імя Айца, і Сына, і Сьвятога Духа.

У гэту нядзелю і ў надыходзячыя дні усё кажа нам пра веру, як яе вызначае Апостал у 11—й частцы Пасланьня да жыдоў: вера — гэта упэўненасьць у рэчах нябачных, унутраная упэўненасьць, цьвёрдая упэўненасьць, якая дазваляе жыць згодна з тым, на што спадзяесься і чаго чакаеш, і жыць для таго, што будзе.

Радавод Хрыста кажа менавіта б гэтым. Незьлічоныя імёны, якія цяпер чыталіся, імёны тых, якія нават і не увайшлі ў летапіс, гэта імёны тых людзей, якія з тысячагодзьдзя ў тысячагодзьдзе, са стагодзьдзя ў стагодзьдзе чакалі прыходу Хрыста; чакалі ва упэўненасьці, што слова Боскае, абяцаньне Боскае праўдзівае, што яно спраўдзіцца і прыйдзе час, калі зь намі будзе Бог, калі Бог Нябесны, Таямнічы, Неспасьціжны, Нябачны раптам, цудам, зробіцца бачным, блізкім, родным, сваім, застаючыся адначасова тым, чым Ён першапачаткова быў: Богам, Якога нельга ніякім імем назваць, Якога нават спазнаць нельга інакш, як ушаноўваючы Яму і адкрываючыся Ягонаму Адкрыцьцю.

ПАМЯЦІ ЎЛАДЫКІ МІКАЛАЯ

Раіса ЖУК—ГРЫШКЕВІЧ,
Былая Старшыня ККБК

Сёньня аддаём мы пашану памяці Яго Праасьвяшчэнства Мітрапаліта, Першаярарха Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы Ўладыкі Мікалая.

Пражыў Уладыка Мікалай 85 гадоў. Болей за палову свайго доўгага жыцьця, 48 гадоў, прысьвяціў ён службе Богу і Бацькаўшчыне—Беларусі. Калі прыйшла патрэба—пакліканьне, Уладыка Мікалай, будучы маладым сябрам Згуртаваньня Беларусаў Канады (ЗБК) рашуча, ахвярна аж да самавырачэньня, вырашыў стацца сьвятаром БАПЦ. Ен ведаў, што шлях, які ён выбраў, будзе цяжкім, няўдзячным, цярністым, шляхам змаганьня за незалежную беларускую царкву.

Уладыка Мікалай стварыў цэлую эпоху ў жыцьці беларусаў Канады. Каб расказаць пра ўклад Уладыкі Мікалая ў беларускае жыцьцё трэба хоць коратка расказаць пра гісторыю гэтай эпохі.

НАШЫ ВІТАНЬНІ ЗЬ НОВЫМ ГОДАМ

Шаноўныя сябры і чытачы “Беларускай Аўтакефаліі!

Рэдакцыя “Беларускай Аўтакефаліі” вітае ўсіх зь надыходзячым 2011 годам.

Молімся да Госпада, каб надыходзячы год быў для ўсіх добры;

Каб наша Бацькаўшчына – Сьвятая Беларусь была вольнай і шчасьлівай.

Каб падаў Гасподзь дастатак і радасьць кожнай беларускай сям’і.

Зь Новым Годам усіх!

ЗВАРОТ СЬВЯЦЕЙШАГА АРХІРЭЙСКАГА САБОРУ ЎКРАІНСКАЕ АЎТАКЕФАЛЬНАЕ ПРАВАСЛАЎНАЕ ЦАРКВЫ ДА ПРЫСЬВЯТЫХ АРХІПАСТЫРАЎ І ВЯЛЕБНЫХ ПАСТЫРАЎ УКРАІНСКАЙ ПРАВАСЛАЎНАЙ ЦАРКВЫ Й УКРАІНСКАЙ ПРАВАСЛАЎНАЙ ЦАРКВЫ КІЕЎСКАГА ПАТРЫЯРХАТУ

Вашы Прысьвятасьці! Вялебныя айцы! Упадабаныя ў Хрысьці архіпастыры і пастыры Сьвятой Праваслаўнай Царквы на Ўкраіне!

Гасподзь нас Ісус Хрыстос пакінуў запавет Сваім вучням любіць адзін аднаго: “Запаведзь новую даю вам, палюбеце адзін аднаго; як Я палюбіў вас, так і вы палюбеце адзін аднаго; Па тым пазнбюць усе, што вы Мае вучні, калі будзеце мець любоў між сабою.” (Ян. 13:34 – 35)

Гасподзь і набожны ўкраінскі народ чакае ад кожнага зь нас мужнага ды рашучага кроку на сустрэч адзін аднаму. Царкоўны падзел, разрыў царкоўных зносін – найбольш балючая рана сучаснае Ўкраіны. І менавіта ад нашых дзеяў, ад дзейнасьці і паўнаты нашае любові адзін да аднаго залежыць сёньня доля падзеленага Ўкраінскага Праваслаўя.

Еднасьць Царквы – не палітычная, а багаслоўская і рэлігійная каштоўнасьць. Менавіта таму мы заклікаем ўсіх вас дзеяць дзеля царкоўнага яднаньня адкрыта і сумленна, памятая, што а ні шлях інтрыг, а ні зьнешні ціск на Царкву ніколі не адновяць царкоўнае еднасьці. Аб’яднаньне, аднаўленьне добрай еднасьці ў Хрысьці магчыма толькі тады, калі мы будзем дзеяць набожна і шляхетна, адкінуўшы ўласныя амбіцыі ды інтарэсы і паклаўшыся ў сваіх дзеях не на сілу сьвету, а на ласку Боскую.

СЛОВА НА НАВАГОДНІМ МАЛЕБНЕ

мітрапаліт Антоні (Суражскі)

У імя Айца, і Сына, і Сьвятога Духа!

Перад пачаткам нашай агульнай малітвы я жадаў бы сказаць некалькі слоў, каб затым нам маліцца разам больш пераканана, адзіным сэрцам і адзінай думкай.

З году ў год я казаў пра надыходзячы новы год, як аб нічым не заплямленай, чыстай сьнежнай раўніне; і адмысловую увагу я зьвяртаў на тое, што уступаць на гэту яшчэ не заплямленую беласьць мы павінны зь усёй адказнасьцю, таму што ў залежнасьці ад таго, як мы будзем па ёй крочыць, мы альбо пракладзём на гэтай раўніне дарогу, згодную зь воляй Боскай, або пакінем на ёй блукаючыя сьляды, якія толькі заплямяць сьнежную беласьць.

У надыходзячым годзе, можа быць, больш, чым калі‑небудзь, мы не павінны забываць аднаго: гэту беласьць, гэту невядомасьць атачае цямрэча, навісаючы над ёй як бы зборам; цямрэча зь малой ‑ а можа быць і вялікай ‑ колькасьцю зорак, але усё ж цямрэча, густая і непразрыстая, пагрозьлівая і страшная. Мы цяпер разьвітваемся  з годам, калі мы усё гэту цемру маглі адчуваць, і гвалт і жорсткасьць яго усё працягваюцца. Як мы адгукнёмся на гэта?

АРХІПАСТЫРСКІ НАВАГОДНІ ЗВАРОТ ДА ВЭТЭРАНАЎ БЕЛАРУСКАЙ НЕЗАЛЕЖНІЦКАЙ ПАРТЫЗАНКІ

архіяпіскап Апанас (Мартас)

“Дабраслаўлёны канец году дабрыні Тваёй Госпадзі, захоўвай ў міры людзей Тваіх, малітвамі Багародзіцы, і выратуй нас”

У навагоднім набажэнстве мы рупліва просім Гасподзь Бога аб паданьні нам літасьці і шчодрасьці Сваёй у Новым годзе. Гасподзь слухае нашы маленьні і дае кожнаму па заслугах ягоных. Найвялікім дабрадзействам Божым да нас ёсьць дараваньне нашай беларускай капліцы, у якой мы зьдзяйсьняем урачыстыя Набажэнствы ужо са сьвята Цудатворцы Мікалая 1956 г. Пры дапамозе Боскай мы дасягнулі вялікіх посьпехаў ва усіх праявах нашага царкоўнага жыцьця, але гэта апошняе пераўзыходзіць усё іншае па важнасьці і свайму значэньню для Аргентынскай беларускай дыяспары. Усе мы памятаем рэакцыю на беларускую мову і наш народ рускіх праваслаўных хрысьціян: сьвятароў і вернікаў. Нешта падобнае можна было выпрабоўваць толькі ад бязбожнікаў камуністаў, але не ад служак Хрыста Выратавальніка. Цяпер мы молімся спакойна ва уласнай капліцы і атрымліваем асалоду ад яе унутранай прыгажосьці па нашых эмігранцкіх магчымасьцях. Нараджэньне Хрыстова сёлета мы  сустракаем у сваёй уласнай беларускай сьвятыні і сьвядомасьць гэтага цешыць сэрца.

КАЛЯДНАЕ ПАСЛАНЬНЕ КІРАЎНІКА ЎКРАІНСКАЕ АЎТАКЕФАЛЬНАЕ ПРАВАСЛАЎНАЕ ЦАРКВЫ СЬВЯЦЕЙШАГА МЯФОДЗІЯ, МІТРАПАЛІТА КІЕЎСКАГА І ЎСЁЙ УКРАІНЫ

Сьвятарству, манаству і ўсім вернікам Украінскае Аўтакефальнае Праваслаўнае Царквы.

Хрыстос Нараджаецца!

Упадабаныя архіпастыры, пастыры, манахі і ўсе верныя дзеці Ўкраінскае Аўтакефальнае Праваслаўнае Царквы!

Больш чым два тысячагодзьдзя прайшло з той адзінай і дабраслаўлёнае ночы, калі ў зацямнёным грахом сьвеце, зазьзяла Сонца Праўды – у Бэтлеемскае пячоры нарадзілася Боганемаўля Хрыстос, Выратавальнік людзей і сусьвету. “Слова зрабілася плоцьцю”, піша аб гэтай патаемнай таямніцы сьвяты апостал Ян Багаслоў. Сын Боскі – зрабіўся Сынам Чалавечым. Бязьмежнае, няўмяшчальнае сьветам Неба прыйшло на зямлю і ўвасобілася ў чалавечай плоці.

У чым падстава Ўвасабленьня? У чым сэнс гэтага таямнічага і незразумелага для анёльскага і чалавечага розуму ўчынку Бога? Вось як на гэта пытаньне адпавядае сьвяты Ірыней Ліёнскі: “Вось падстава, па якой Слова Боскае зрабілася плоцьцю і Сын Боскі – Сынам Чалавечым дзеля таго, каб чалавек уступіў у зносіны зь Словам Боскім і, набыўшы сыноўста, зрабіўся сынам Божым”.

ЗАКЛІК ДА НАРОДУ СЬВЯТОГА СЫНОДУ ЭЛАДСКАЕ ПРАВАСЛАЎНАЕ ЦАРКВЫ

Сьвятакіраўніцтва Эладскае Праваслаўнае Царквы, якое сабралася 5–8 кастрычніка на сваё чарговае паседжаньне, лічыць сваім абавязкам зьвярнуцца да свайго статку, народу Божага, а таксама да усіх неабыякавых людзей на мове праўды і любові.

Мы жывём зь вамі ў цяжкі і драматычны час. Як краіна, мы сутыкнуліся зь найцяжкім эканамічным крызісам, скіраваўшым большасьць людзей да пачуцьця няўпэўненасьці і страху. Мы не ведаем, што нам прынясе будучы дзень. Відавочна, што наша Радзіма ужо нявольная, а фактычна кіруецца сваімі крэдыторамі. Мы ведаем, што шматлікія зь вас чакаюць, што Царква скажа сваё слова і зойме пазыцыю адносна падзей, якія мы усё зь вамі назіраем.

Тое, што перажывае цяпер наша Радзіма, не мае прэцэдэнту і жахае уяўленьне. Побач зь духоўным, сацыяльным і эканамічным крызысам ідзе зрыньваньне усіх нашых асноў. Гаворка ідзе пра спробу выкараненьня і зьнішчэньні нашай традыцыі, таго, што заўсёды лічылася асновай жыцьця нашай Айчыны. У сацыяльнай сфэры адбываецца скасаваньне нашых асноў і правоў. Прычым робіцца гэта урадам пад нябачанай падставай: “Да гэтых мер нас прымушаюць нашы крэдыторы”. Такім чынам, мы, як краіна, фактычна прызнаём, што знаходзімся пад акупацыяй і выкананы волю нашых новых замежных кіраўнікоў. У сувязі з гэтым узьнікае наступнае пытаньне: іх дамаганьні дакранаюцца толькі фінансавай і сацыяльнай сфэры ці распаўсюджваюцца на духоўную і культурную ідэнтычнасьць і самастойнасьць нашай Радзімы?

ЛІСТЫ ГЕРАРХАЎ СУСЬВЕТНАГА ПРАВАСЛАЎЯ ЗЬ ВЫЗНАНЬНЕМ ГЕРАРХІІ БАПЦ

МІТРАПАЛІТ МЕНСКІ І СЛУЦКІ ФІЛАРЭТ, ПАТРЫЯРШЫ ЭКХАРХ У БЕЛАРУСІ (РПЦ МП -БЭ РПЦ) ВІНШУЕ ГЛАВУ БАПЦ